عزيز تر از جانم ، مهربانترينم ،

این نامه ها برای گفتن حرفهايي است كه  زبانم برای بيانشان ناتوان و حقیر  است

پس به این چند صفحه مديونم و نیازمند برای خالی کردن عقده های ناگفته .

اي عزيز زجر دهنده  تا به كي مرا با حرفهايت میخواهی آزار دهی

من هميشه و در همه جا با توام. گاهي با خود ميگويم

 با تو بودن مرا خواهد كشت

و من ميميرم ميدانم آخر اين ارتباط با مرگ من نوشته شده است . خوب ميدانم .

و تو هنوز هم نميفهمي .

گفته بودم نميفهمي . احساس مرا نميفهمي و مرا لحظه اي ميخواني .

نه تو نميداني كه چقدر دوستت دارم  و تو را ميخواهم .

اين شعر ها به تو تقديم ميشوند به تو كه انگيزه شدي براي قلم در دست گرفتن .

انگيزه شدي براي نوشتن .

براي بروز احساساتم كه در بسته مانده بودند  و...

تو انگيزه اي نه براي زندگي كردن . تنها براي نفس كشيدن .

تو انگيزه شدي  چون من به دنبال انگيزه ميگشتم 

و خدا تو را به من داد  كه بمانم و من خواستم كه جانم به جانت بسته باشد .

و خاطره هايم پر باشد از بوسه و آغوش تو .

كه با تو بودن براي من زندگي كردن است.